Logo image Logo image

سخنان جناب آقای دکتر کوکبی

سخنان جناب آقای دکتر کوکبی

دکتر امیر حسین کوبی در سال 98 به عنوان "استاد برجسته مهندسی مواد" توسط فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایران انتخاب شدند. به همین مناسبت، مصاحبه ای کوتاه با ایشان انجام شده است.
دکتر امیر حسین کوکبی در سال 1345 وارد دانشگاه صنعتی شریف (آریا مهر) شدند. پس از گذراندن دوره ی کارشناسی متالورژی به هیئت علمی دانشکده پیوستند. درآن زمان ایران کسی را در گرایش جوشکاری در سطح دکترا نداشت و درنتیجه پس از 6 سال فعالیت در آزمایشگاه ها و کلاس های تمرین با بورس دانشگاه شریف به دانشگاه Strathclyde در گلاسگو اسکاتلند رفتند. به دلیل تجربه ی فعالیت در آزمایشگاه، ایشان مستقیم از لیسانس وارد دوره ی دکترا شدند و پس از 3 سال دکترای خود را گرفتند. ایشان در سال 58 به ایران بازگشتند.
" وقتی برگشتم, سفارت آمریکا را گرفته بودند؛ مرحوم بازرگان استعفا داده بود و تعداد مسافران هواپیما کمتراز خدمه بود؛ اما خوب به دلیل علاقه ای که داشتم و احساس مسئوایتی که می کردم بازگشتم..."
ایشان مدت کوتاهی به تدریس در دانشگاه شریف پرداختند و پس از انقلاب فرهنگی و تعطیلی دانشگاه ها وارد صنعت شدند:
" از همان موقع که در انگلیس بودم احساس کردم که ما منابع فارسی خوب در زمینه ی جوشکاری نداریم که شروع کردم به آماده کردن مطالب و اولین کتابم را درسال 69 نوشتم و بعد به همین ترتیب نهمین کتاب را یکسال پیش..."
ایشان پس از بازگشایی دانشگاه ها به تدریس ادامه دادند و با صنایع مختلف دولتی, خصوصی و انجمن های مختلف از جمله انجمن مهندسی متالورژی, جوشکاری, ساخت و تولید, هوافضا و ... همکاری کردند. تا به امروز بیش از 200 دانشجوی فوق لیسانس و 21 دانشجوی دکترا با ایشان کارکرده اند.
دکتر کوکبی مدتی مسئول کارگاه های آموزشی دانشگاه شریف, مدیر کل تحصیلات تکمیلی, رئیس دانشکده ی مهندسی و علم مواد و معاون پژوهشی دانشکده بودند و حال نیز مسئول گرایش جوشکاری هستند.
دکتر کوکبی از مشکلات می گوید:
" ...در کشورهای پیشرفته غربی پژوهش از صنعت تعریف می شود، صنعت می گوید دانشگاه استراتکلاید, ما در زمینه ی جوشکاری مثلا فلان مشکل را داریم شما یک دانشجو بگیرید یک حمایتی هم می کنند و دانشجو کاملا هدفمند و استاد هم همینجور؛ اما واقعیتش با کمال تاسف باید بگویم که من از 200 تا فوق لیسانس و تز و این ها که کارکردم شاید 10% آن ها از صنعت تعریف شده که آن هم فاز اولش را پرداخت کردند بقیه اش را پرداخت نکردند..." " من یک زمان انیستیتوی جوشکاری پاتون که رفته بودم 700 تا پروفسور جوشکاری داشتند 700 تا!وقتی از یکیشان سوال جوشکاری آلومینیوم می کردم می گفت من فقط تیتانیم کار کردم از آلومینیوم اصلا از من سوال نکنید؛ یعنی اینقدر باریک روی زمینه های خاص کار می کنند و طبیعتا هم خیلی مسیرشان مشخص است,کارشان عمیق تر است..."
هم عاشقم هم دیوانه:
"من به دلایلی درخواست بازنشستگی ندادم .دلم می خواست که گرایش جوشکاری سرنوشت برخی از گرایش ها را پیدا نکند..."
"...یکی از نکاتی که بارها گفته ام و از صحبت های شهید رجایی هست آن زمان که شرایط خیلی بهتر از حالا بود یکی از فرمایشات ایشان این بود که تکنوگرادها کلا اساتید , مهندسین , پزشک ها آن هایی که در این شرایط بعد از انقلاب در ایران می مانند و دارند کار می کنند, یا عاشقند یا دیوانه که من کامل ترش می کنم و می گوییم هم عاشقم هم دیوانه"
توصیه تان به ما دانشجوها چیست؟
"با انگیزه درس بخوانید.سعی بکنید تا آنجایی که امکان دارد فقط برای نمره نخوانید. به این امید باشید که شاید یک زمانی, سوای شعار شایسته سالاری که الان مطرح است, واقعیتش ببینند چه بلدی و چه کار می توانی بکنی. چقدر شایسته ی این کار هستی؟...اگر به هر دلیلی, عشق به خانواده و شهر و کشورش دارد, بهتر است که در ضمن اینکه درس می خواند از فرصت های مختلف تابستان , وسط ترم , هرجایی به هر شکلی که می تواند, در یک کارگاهی ,کارخانه ای , یک جایی کاربکند. حتی اگر لازم است, درگیر پروژه ی بچه ها بشود. یک مقدار دید فنی پیدا بکند.یک مقدار دو بعدی سعی بکند خودش را آماده بکند.یعنی وقتی فرض بگیرید لیسانسش را گرفت, رفت در یک کارخانه ذوب آهن ؛ اِاِاِ این کوره بلنده اینقدر است بلندی اش؟ وقتی یک نهری از مذاب را می بیند که دارد بیرون می آید {دست و پایش نلرزد, باور کنید حتی یک فیلم هم ندیده.این ها معمولا یک مهندس موفق نمی شوند در ایران.
و فقط و فقط من توصیه ای که می کنم به بچه هایی که می روند خارج, می گویم سعی کنید تا جایی که امکان دارد فرهنگ خودتان را حفظ کنید..."
با تشکر از آقای سید شهاب الدین موسوی دانشجوی دانشکده مهندسی و علم مواد جهت مصاحبه و تدوین آن عکس هایی منتخب از اتاق آقای دکتر کوکبی در ذیل آمده است.